leoeosseus

Thursday, 20 November 2014

Saúde


No momento do taco no choio falamos de varios temas. Hoxe falamos da morte, non a dunha duquesa; senón dun rapaz que se aforcou con vintesete anos. Outro tema non foi a morte senón a saúde que empezaron a repartir os resultados da revisión médica. Nela eu teño sobrepeso, colesterol e GGT que non sei que é. Non sei se será ou non será, porque á oficinista dixéronlle que estaba grávida de 26 semanas e non é o caso.

Labels:

Tuesday, 18 November 2014

Paseando o elefante bicolor


Estes días estaba prevista unha folga de transportistas que reclamaban o céntimo sanitario. Ao final desconvocouse e houbo circulación normal. Así tamén puideron pasear os camións do elefante bicolor da foto que son curiosos polo menos para min, por esas cores nuns camións coruñeses.

Labels:

Monday, 17 November 2014

Cando morren os fentos


Cando morren os fentos pode ser que a un lle arrinquen unha moa... ou que se lle pinche unha roda do coche... ou que os seus fillos gocen dun magosto no cole despois de tanto chover... ou pode que non pase nada.

Labels:

Saturday, 15 November 2014

Mediando novembro

 
 
Co este tempo tan cheo de bataghadas temos que quedar na casa.

 
 
Xela adícase a aproveitar que aínda pode chuchar as dedas e a practicar a autodebuxarse e escribir o seu nome coas letras bailando de posición e de orientación.
 




O Leo adícase a escribir historias complexas que dan para pensar.

 
 
Aínda así temos algún momento para fuxir e mirar no cinema a película da Tropa de Trapo.

Labels: ,

Tuesday, 11 November 2014

Como coñecín a Naideleo


O Leo adica muito tempo a ler e a escribir. Ten lido libros de Diario de Greg, Tom Gates, Big Nate, Gerónimo Stilton, Bat Pat, etc, etc. E con tanta leitura el quere escribir as súas historias e diarios e risca no papel a grande velocidade coas verbas atropellando unhas a outras.
Escribe o que se lle ocorre ou escribe baseado na realidade e no "libro" que rematou ( trescentas e pico páxinas de follas de beira rosa ) non saio eu porque di que nunca estou en casa, que estou de viaxe e só aparezo cada seis meses.
Sinto un pouco de tristura por iso pero, afortunadamente, descubrín que o outro día escribiu algo sobre min, ficticio claro; que trascribo tal como está e que podo titular :

" Como coñecín a Naideleo ".

" Niños..."
nos dice papá
" ¿ quereis saber la verdadera historia de como fuimos novios ?"
" No "
digo
" ¡ Si !"
dice Xela.
Vale, empezemos.
" Yo estaba fuera de casa, paseando a los 30 años. Por el instante pense en que nunca tendría novia y llore, llore un monton. Hasta llego una señora."
Xela señalo a mamá.
" No, no era mamá. La señora se llamava Lila y me dio un pañuelo. Le explique el problema "
No entiende ¿ no significa eso algo raro ?
Pero seguía.
" Durante unos días, Lila y yo empezamos a salir. Me fui del restaurante un momento y allí vi a ..."
¡ Por fin !
"...Conchi..."
" Salí del restaurante y hice en otro lado una cita con Conchi. Conchi y yo estabamos en el restaurante. Llegó la hora de marcharnos a nuestras casas. Mientras comía una señora vino a mi casa y me dio rosquillas. Se llamava..."
Se llamava... ¡ creo que lo va a decir !
"..."
Ya va...
"...¡ Paula !..."
Genial.
" Estabamos charlando en la siguiente cita por fin vi a vuestra madre. quedamos 20 veces y nos casamos. "

A historia gustoume. E mirarme a min debuxado con dous pelos longos no queixo, sentado nunha cadeira e cunha xerra na man encantoume.

Labels: