leoeosseus

Sunday, 14 December 2014

Santa Lucía e os porquiños



Imos camiño do Nadal e as celebracións acumúlanse.
Onte foi santa Lucía, patroa dos canteiros como o da foto dun monumento de Vilaguindastre que foi a feliz sustitución a última hora dun pozo andaluz que ían instalar nunha rotonda.
Nós estivemos montando unha árbore de Nadal en Vigo, tomando un chocolate no cal se tiña en pé a culler ( verídico cen por cen ) e admirando luces da cidade.


Hoxe fomos á Cidade das Burgas onde representaban a obra dos tres porquiños que remataba cun lobo comendo unha mazá. A obra estivo orixinal coas súas cancións e as pelotas que rodaron polo público e cun narrador que animaba a obra.
E imos cara ao Nadal.

Labels:

Tuesday, 9 December 2014

Polos Madriles

 
A semana pasada non estiven de humor para escribir así que facemos borrón e empezamos a conta nesta fin de semana pasada.
Collemos unha oferta de hotel e entradas no parque Warner de Madrid e tiramos para a capital.
O sábado chegamos pola tarde e quedamos cuns amigos de Madrid que nos acompañaron ao centro.
Pasamos de casualidade por onde vivía o ratiño Pérez.
 

Xuntámonos cos milleiros de persoas para mirar como encenden os adornos de Nadal do Corte Inglés.

 
 
Tamén estivemos no formigueiro da porta do Sol para ver a árbore de Nadal.
Os nenos demostraron a cordura natural e pediron todos que marchasemos daquela marabunta nun metro que dicían que non estaba cheo pero que lle chegaba.


 
O domingo amenceu soleado e fresco e alá tiramos para o Warner. A entrada no parking xa avisaba do que ía ser: unha marabunta de xente e pagar por todo.

 
Fomos á zona infantil pero os nenos non se animaban a subir en nada. Despois descubrimos o engano da facer cola de case unha hora para entrar no Bosque Animado dos Looney Tunes: un labirinto nunha nave onde nos pasaban dun a outro barriobajero disfrazado que nos facía cantar panxoliñas para prender o noso espírito nadaleiro.
Aínda e todo os nenos semellaba que o pasaban ben.
Tivemos sorte de ir cedo a xantar e libramos de facer cola.

 
Intentamos ir ao musical Jingle pero xa estaba o cupo cheo. Voltamos á zona infantil e fixemos máis de media hora de cola para facer unha foto con Piolín que non mercamos ( 14 euros tamaño folio ). Fomos á zona do Vello Oeste e Xela quedou a pintarse de linda gata. Os chicos fomos á casa de Scooby Doo que seica había pouca cola e que acabou sendo tres habitacións cheas de xente suando e hora e media que daba para ligar cunha loira para rematar baixando nun vagón disparando a dianas ( os que tiñan sorte de que a pistola funcionase ).
Logo xa decidimos que iamos dar un paseo para mirar que non daba tempo nin gañas para facer máis colas.
Para rematar na saída había unha aglomeración para admirar o espectáculo Las Luces de la Navidad que fixeron chorar a Xela coa neve en forma de escuma que botaban.
Na entrada puxéronnos pulseiras para volver o día seguinte e Leo non quería. Aínda foi simpático mirar a chica convencendo a Leo de que era " solo un día más ". E logo a correr todos para o coche que saían todos ferro a fondo.

 
No día seguinte, luns, decidimos visitar Europa sen saír de Torrejón de Ardoz e isto xa foi millor que o parque Warner.
O parque Europa é gratis. Ten monumentos europeos a escala e algunhas diversións que son de pago.
Nós paseamos pola Torre de Belem, a ponte de Van Gogh, os muiños de Holanda, a porta de Brandenburgo, a Sereíña de Copenhagen e o Tower Bridge de Londres.
O curmán F. atreveuse a montar na tirolina que pasa por riba dun lago e encantoulle.


Entramos dentro da muller xigante que debe de ser a novia do Gulliver de Valencia. O malo foi que Xela colleu medo. O simpático da muller xigante é cando pare o bebé que ten dentro que o fai coma se non fose nada.

 


O Leo, o curmán F. e o amigo de Madrid foron ao labirinto de pistolas láser e alí estiveron a suar e a correr. O Leo levou unha grande desilusión cando lle deron os resultados da batalla pero acabou pasándolle.
Rematamos a estancia nesas terras nun chiringo dese parque onde dan as cervexas sen vaso e a carne sen gornición.
Despois tocou a longa volta.
E con todo, pasámolo ben.

Labels:

Sunday, 30 November 2014

Mortadelo


Onte foi a estrea de " Mortadelo y Filemón contra Jimmy el cachondo " e só podo dicir cousas boas da película. Hai que dicir que está recomendada para maiores de sete anos e por iso Leo non se enteirou dalgúns detalles. A película está chea de acción e está deseñada para mirar en 3D. Ten muitas chiscadelas humorísticas con xogos de palabras como " El Escondite Inglés " para " El Corte Inglés ", " Oño " para " Ono " , " Gran Fulano " para " Gran Hermano " ou, a millor para min; " Hay untamiento " para " Ayuntamiento ". Os fondos son marabillosos cun Madrid anos sesenta e coches desa época que semella real.
Bueno, creo que a película me gustou.

Labels:

Wednesday, 26 November 2014

Outra cachucha


Estiven relendo posteos de hai tempo e topei o posteo no que falaba das cachuchas que para os mexicanos son gorras e para os galegos son cabezas e máis concretamente de porco.
En Arbo tamén é a cabeza dunha persoa e así tamén din con toda naturalidade: " Hoxe dóeme a cachucha ".
Pero na Arxentina a palabra cachucha define unha parte do corpo que non é precisamente a cabeza. E así foi o que lle aconteceu a unha muller de Arbo recén desembarcada en Buenos Aires. Foi á tenda dunha galega e díxolle á tendeira no español que sabía: " Hoy me duele la cachucha ". A tendeira alarmouse e díxolle no oído: " Cala, burra e non dighas iso; que na Argentina a cachucha é a cona. "
Na foto cintos de castidade medievais que si daban dores na cachucha arxentina.

Labels:

Tuesday, 25 November 2014

Cuadraxésimo primeiro mes ( e mais un día )


Estamos no día dos lazos lilas e Xela está moneando á miña beira. É unha nena mui lista e de carácter forte, competitiva e mecosa. Vive da tele e dos batidos de cacao " de vaca " di ela porque saen debuxadas unhas vacas. Quere todos os xoguetes que saen anunciados na tele. Non lle gusta calzarse para saír pero logo son carreiras para acender as luces da escaleira ela primeira. Tamén nos quere dar sustos cando baixamos e se pon debaixo do balcón do primeiro. Segue coa cantinela de que é maior e xa pensa no seu cuarto aniversario cando aínda quedan sete meses. Cando dixen que vivía da tele esaxerei porque tamén lle gusta debuxar e facer as súas letras na pizarra branca. E agora que temos o Belén montado as figuras non paran quietas. E coa árbore de Nadal apaga as luces da sala e ponse a bailar pensando que é a festa do seu aniversario.
E o tempo segue o seu percorrido.

Labels: